O muxo

Entrevista con Xosé Marzo,

En primeiro lugar, queria felicitalo polo seu último romance, Vento nos ouvidos. En outra parte expresou que tentou distorsionar “a história de España até facela irrecoñecíble”, pero segue semellando-se moito á história de España.

Unha persoa que coñeza algo da história atopará paralelismos e tamén diferencias notabeis co narrado no romance. As persoas que non saben case nada de história e tamén as que saben moito están lendo-a sen prexuízos.

¿Temos moitos prexuízos sobre a história?

Sobre a história e sobre moitas outras cousas.

Penso que a pedra angular do romance, antes que ser protagonista, Isidro, é o seu sobriño que narra os feitos. Tres palabras poderian calificar o mais singular do seu carácter: imaxinativo, sensíbel, irónico.

É un narrador libre. Disfrutei moito vendo as cousas desde os seus ollos.
(more…)

VALE é a empresa mineira do Brasil de maior producción mundial de mineral de ferro.

Esta empresa, quere construir unha empresa hidroeléctrica (Baguari), situada en Pedra Corrida, Municipio do Gobernador Valadares (Estado de Minas Xerais), no sudoeste brasileiro. Para levar a cabo este proxecto ten que negociar con 500 familias, que serán desaloxadas para inundar a terra na que viven.

(more…)

DISCURSO PRONUNCIADO POR GERVASIO SÁNCHEZ (XORNALISTA E FOTÓGRAFO) NA ENTREGA DOS PREMIOS ORTEGA Y GASSET O 7 DE MAIO DO 2008

(No acto estaban presentes a Vicepresidenta do Goberno, varias ministras e ministros, exministros do Partido Popular, a Presidenta da Comunidade de Madrid, o Alcalde de Madrid, o Presidente do Senado e centenares de persoas)

Estimados membros do xurado, donas e señores:

É para min un gran honor recibir o Premio Ortega e Gasset de Fotografía convocado polo País, diario onde publiquei as miñas fotos iniciáticas de América Latina na década dos oitenta e meus mellores traballos realizados en diferentes conflitos do mundo durante a década dos noventa, moi especialmente as fotografías que tomei durante o cerco de Saraxevo.

Quero dar as grazas aos responsables de Heraldo de Aragón, do Magazine da Vangarda e a Cadena Ser por respectar sempre o meu traballo como xornalista e permitir que os protagonistas das miñas historias, tantas veces seres humanos extraviados nas cloacas da historia, teñan un espazo onde chorar e berrar.

(more…)

A vida de Lydia Cacho Ribeiro consagrouna a defensa dos direitos dos máis indefensos, a muller e os nenos, nun lugar onde o cotidián é cometer abusos aberrantes contra este sector da población.

Antes de publicar o libro “Os Demos do Edén” (2005), nunha das conversas que tuvo co seu compañeiro, este comentoulle: “Estou contigo no teu compromiso e na tua loita. Pero o que non che perdoaria e que te asesinaran e que só ti teñas a versión de como ocurriron as cousas”. Nel relata historias como a de Gabriela : “Gabriela, ahora de 29 años de edad, casada y con dos niños, asegura que fue víctima de Succar hace 14 años. Que la llevó una amiguita de la escuela, junto con otras ocho niñas. De esas ocho algunas se quedaron y fueron forzadas por Succar a llevar a otras niñas y niños. Ante la pregunta expresa de cuántos menores creen que Jean Succar y Gloria Pita llegaron a fotografiar, y a forzar a tener sexo para grabar videos en esos tiempos, Gabriela, con los ojos arrasados de lágrimas, calcula que quizá se trate de cientos de criaturas”.

(more…)

XOSÉ ROMERO TUBÍO

No amencer do 16 de setembro de 1936 foi asasinado o primeiro presidente do Sindicato Agrario de Oficios Varios de Cruído (Lousame). Ese fora o día sinalado por un comando de falanxistas para matalo.
Xosé Romero Tubío nacerá en 1897 na aldea de Cerquides. Despois dun curto paso pola escola comezou a realizar as tarefas de labranza que facían os seus irmáns. Máis tarde traballa de fragueiro. Foi cando coñeceu a unha moza da aldea de Cruído, Xoana Martínez Blanco. O noivado transformaríase en matrimonio en 1922. Pero, como as condicións de traballo non eran boas, o protagonista desta historia emigraría a Cuba.
Será á volta da aventura atlántica cando este obreiro, que coñecera no Caribe unhas novas condicións profesionais, comece a participar activamente na renovación política agromada dende a Segunda República.
Froito deste compromiso fundaría o sindicato adherido á CNT. Naquel intre O Pombeiro vivía na aldea de Cruído coa súa dona e os tres fillos: Francisco, Xosefa e Xosé. Xa non traballaba de fragueiro porque conseguirá un posto como capataz de obras nas estradas.
Foi nesta tarefa cando protagonizou varias accións salientables: liderou algunha folga contra os contratistas, conseguiu que as mulleres votasen nas eleccións de 1933 e enfrontouse cos sectores máis reaccionarios do seu concello. As súas accións non pasarían desapercibidas para os representantes da Acción Popular e a Xuventude Católica.

(more…)

Van-me voltar diabético, entre tanto gilipollas. Nunca houbo tal cantidade de soplacirios na política, o sindicalismo, a cultura, o feminismo, a sociedade. Está a alterar-me a saúde tanto bon rollo e boas intencións, tanta marmelo a todas horas, tanta proposta de bicarnos na boca para que todo vaian ben, tanta certeza de que con demagoxia e añiños de Norit triscando saltarins polo prado conseguiremos unha España, un mundo, un universo mellor e mais xusto. Iso está ben para os xovens, que a obriga antropolóxica, por idade e hormonas, é bater-se en defensa de todo iso e de algunhas cousas mais. Nestas lides se desbrava un, e co derroche de enerxia, se sobrevives a iso, e coa estiba que a realidade abana no morro, ó final acabas madurando, camiño da serenidade, a experiencia e o razoabel respeito a ti mesmo, ao que fuche, es e acabarás sendo. Nen mais nen menos que a vida, en suma. O trámite obligatorio.

(more…)

Xentes das Terras Outas da Galicia, de xeito similar a outras zonas de Ourense, fóronse polo mundo tras unha roda de afiar, ainda sendo dura esta actividade, duro era gañar o sustendo nestas terras tan bravías.

Tense constancia da presencia de afiadores de estos paraxes orixinarios, en lugares tan alonxados coma Nova Iorke ou a Patagonia de Arxentina.

Hoxe é un oficio que ainda se mantén vivo nalgúns puntos da España.

Tiñan os afiadores linguaxe propia, actualmente extinto. Este idioma particular ou xermanía é o chamado “BARALLETE”, basado no galego falado en Ourense, encriptándose coa sustitución de verbas normais por outras inventadas e sen conexión linguística con ela. Era imposible para un profano entender esta conversa.

(more…)