O muxo

Un comerciante moi rico tiña unha filla de meixelas brilantes como Venus. O seu rostro era fermoso como a lúa e daba boa sorte.

Cando alcanzou a idade da madurez, o seu pai confiouna a un marido. Pero este marido apenas era digno dela. Non obstante, se as sandías maduras non se collen, se podrecen. Así, por temor aos subornadores, o pai viuse obrigado a cometer este erro.

Dixo, non obstante, á súa filla:
«Pon moita atención para non quedar preñada. Só por necesidade te caso con este pobre home. É un solitario e non hai que esperar moita constancia pola súa parte. Se te abandona calquera día, a carga dun fillo sería demasiado pesada para ti.

- ¡Oh, pai! -dixo a bela-, ¡o teu consello é ben intencionado e cheo de razón e obrarei seguindo o teu parecer! ».
Cada tres días, o comerciante reiteraba os seus consellos á súa filla para protexela do perigo da procreación. (more…)

Estos publicistas son de un imaxinativo inesperado. Tentan de sacarlle ós cartos ó persoal dos xeitos mais sorprendentes. Como neste caso, contando unha sinxela historia do cotidián, recurrindo a simpatía inxenua dun neno, con dificultades na expresión e alleo a celebración de temporada no cole. Unha nai que non ve maior dificultade na elaboración do “pcastorcillo”, que o de facelo, ainda que sea a costa de non durmir esa noite.

Non hai Pai polo medio (se non alcanzaría tamaño de “corto”), o componente masculino está representado polo neno que se lembra da musiquiña de fondo da celebración, no que non desencaixa o ir embuchado no traxe dun flamante “castorcillo”.

DEIXATE LEVAR POR ESTA SIMPÁTICA CHORRADA.

Pasos a seguir:
1. Abre google: www.google.es
2. Escribir: “no encuentro la pagina de los cojones”.
3. Non pulses Enter, pulsa o botón: “Vou ter sorte”.
4. Fíxate ben no que di.
5. Lee despacio toda a mensaxe.

Moi boa a ocurrencia!!!
O que confirma que Google ten resposta para todo.

A presentadora de TV Mercedes Milá entrevistou a Mavi, nai de Carlos Palomino, para a sua reportaxe “Diário de… Os extremos odian-se”, emitido o 19 de xuño. Despois de o ver Mavi escrebeu unha carta, da que publicamos un extracto para apoiar a sua petición de difusión.

MARIVÍ MUÑOZ. A nai do antifascista asasinado por un militar, Carlos Palomino, no cuarto do seu fillo en Vallecas.

(more…)

Tiña eu once anos cando meu pai, que estaba na Arxentina, nos chamou cabo de si; e lá fomos embarcados, a miña nai e mais eu, nun paquebote alemán. E axiña de arribar a Bos Aires pillamos un tren que corría moito e logo outro tren que corría pouco e despois un coche de cabalos que nos levou a tombos polo deserto da Pampa. Naquela soedade plantara meu pai unha casa para facerse rico, cavilando sempre nos eidos nativos; e era forza pechar os ollos ó circio traballo en espera do retorno feliz.

A nosa casa era o centro comercial de dez leguas á redonda. Alí vendiamos de todo e alí mercabamos canto producía o país: la, coiros e plumas. O mostrador do comercio estaba defendido con reixas de ferro, porque na nosa casa –portelo obrigado de moitos vieiros- paraban de cotío “gauchos” bravos, afeitos a tomarse de bebida para aldraxarnos co coitelo na man.

(more…)

Entrevista con Xosé Marzo,

En primeiro lugar, queria felicitalo polo seu último romance, Vento nos ouvidos. En outra parte expresou que tentou distorsionar “a história de España até facela irrecoñecíble”, pero segue semellando-se moito á história de España.

Unha persoa que coñeza algo da história atopará paralelismos e tamén diferencias notabeis co narrado no romance. As persoas que non saben case nada de história e tamén as que saben moito están lendo-a sen prexuízos.

¿Temos moitos prexuízos sobre a história?

Sobre a história e sobre moitas outras cousas.

Penso que a pedra angular do romance, antes que ser protagonista, Isidro, é o seu sobriño que narra os feitos. Tres palabras poderian calificar o mais singular do seu carácter: imaxinativo, sensíbel, irónico.

É un narrador libre. Disfrutei moito vendo as cousas desde os seus ollos.
(more…)

DISCURSO PRONUNCIADO POR GERVASIO SÁNCHEZ (XORNALISTA E FOTÓGRAFO) NA ENTREGA DOS PREMIOS ORTEGA Y GASSET O 7 DE MAIO DO 2008

(No acto estaban presentes a Vicepresidenta do Goberno, varias ministras e ministros, exministros do Partido Popular, a Presidenta da Comunidade de Madrid, o Alcalde de Madrid, o Presidente do Senado e centenares de persoas)

Estimados membros do xurado, donas e señores:

É para min un gran honor recibir o Premio Ortega e Gasset de Fotografía convocado polo País, diario onde publiquei as miñas fotos iniciáticas de América Latina na década dos oitenta e meus mellores traballos realizados en diferentes conflitos do mundo durante a década dos noventa, moi especialmente as fotografías que tomei durante o cerco de Saraxevo.

Quero dar as grazas aos responsables de Heraldo de Aragón, do Magazine da Vangarda e a Cadena Ser por respectar sempre o meu traballo como xornalista e permitir que os protagonistas das miñas historias, tantas veces seres humanos extraviados nas cloacas da historia, teñan un espazo onde chorar e berrar.

(more…)